பார்வதேயன் கவிதைகள்

குருவே இறையை உணர்த்துவர் அவரையே முதலில் வணங்குதல் முறை. குருவின் கருணை பெரிதாம் பணிவே அதனில் திளைக்கும் வழி. சீடனின் திறத்தை தெளிந்து உயர்த்துதல் குருவின் திறமே...

ஆண்டு பதினேழாய் ஆராரோ வந்துபோக ஆக்கத்தின் ஊக்கியிவர் திசைவழி வரவில்லை ஏத்தியும் வணங்கியும் கூவியே அழைத்தும் ஏக்கத்தை தீர்ப்ப தெப்போ? (more…)

குருவின் அருளே இறையைக் காட்டிடும் குருவின் வாக்கே வளமை கூட்டிடும் குருவின் நோக்கே சீர்மிகச் செய்வதால்  குருவை வணங்குதல் தலை.   பார்புகழ் சிருங்கேரி தலத்திலே விளங்கும்...

அகிலத்தில் அரும்பணிக ளாற்றவே வந்தவன்              உன்னருள் வேண்டு கின்றேன்  அலுக்காது அறப்பணிகள் ஆற்றவே உலகினில்              வற்றாத பொருள் வேண்டுமே! (more…)

விவேகத்தின் வெள்ளியே வங்கத்தின் தங்கமே வீண்வாத வன்முறையை வேரறுக்க வந்தவனே கவனத்தைக் கைக்கொண்டு உலகத்தை வசம்கொண்டு காலத்தைக் கடந்துநின்ற நற்புகழின் தனிச்சின்னமே இல்லையென்றால் நீயில்லை இறந்துவிட்டால் இனியில்லை...